Choroby jelit

Nowoczesny styl życia rujnuje nasze narządy wewnętrzne i gruczoły. Żołądek jest bez przerwy zapychany bezwartościowym pokarmem o niewłaściwie dobranych składnikach, wątroba nie może sobie dać rady z tak wielką ilością białka i tłuszczu zwierzęcego oraz używek, trucizn, konserwantów, polepszaczy, przeciwutleniaczy i dodatków chemicznych do żywności. Trzustka rozrasta się do nienaturalnych rozmiarów wskutek stałego zapotrzebowania na enzymy, których brakuje w naszym pożywieniu, a jelito grube wypełnia się warstwami lepkiego szlamu, który zatruwa krew. Współczesne nawyki żywieniowe najwięcej szkód wyrządzają jelitu grubemu.Zamiarem natury było wyposażenie nas w sprawny „system kanalizacyjny", który szybko usuwa zbędne substancje z organizmu. Jednak jelito grube stało się stojącą kloaką, fizjologicznym odpowiednikiem wysypiska gnijących śmieci lub zapchanego sedesu, z którego mimo wszystko nadal się korzysta. Żywność szpikowana chemią, zaburza genetykę człowieka i jest odpowiedzialna za powstawanie kamic: woreczka żółciowego, wątroby, nerek, trudnoleczących się chorób stawów i nowotworów. Dlaczego substancje toksyczne pochodzące ze szkodliwych i źle dobranych produktów gromadzą się w jelicie grubym? V. E. Irons wyjaśnia to w następujący sposób: kiedy do żołądka dociera pokarm szkodliwy dla ustroju, żołądek natychmiast przesyła informację do gruczołów wydzielających śluz: „Bierzcie się do roboty, zbliża się wróg!" Wiadomo, że śluz natychmiast zaczyna się wydzielać i pokrywać ściany jelita grubego. 12-18 godzin później, kiedy trujący lub szkodliwy dla organizmu pokarm dociera w końcu do jelita grubego, jego ścianki pokrywa już gruba warstwa śluzu, dzięki czemu organizm nie wchłania trucizny. Jeśli dzieje się tak raz lub nawet kilka razy w miesiącu, zużyty śluz zostaje powoli usunięty z jelita, nie powodując żadnych szkód. Wskutek ciągłego gromadzenia się śluzu, powstaje warstwa o grubości 3-6 cm. Niekiedy warstwa ta osiąga grubość 10-13 cm i staje się czarna i twarda jak kawałek gumy. (...) Prawie każdy dorosły człowiek nosi w sobie kilogramy zbitego śluzu. Są tacy co mają ich w jelitach do 15 kilogramów. Ta „guma jelitowa” lub jak piszą inni „kamienie kałowe” jest w stałym procesie gnilnym zatruwającym organizm toksynami. ”Prawidłowo zbudowane jelito grube można dziś zobaczyć chyba tylko u imigrantów z mniej cywilizowanych krajów i w podręczniku anatomii!" Jelito grube spełnia istotną rolę w budowaniu mocnego systemu obronnego organizmu. każdy odcinek jelita grubego stymuluje odpowiedni organ w naszym ciele. Jeśli jelito grube jest zdrowe,nie chorujemy, natomiast jeśli w jelicie grubym powstaje osad lub naruszona jest mikroflora, to stan naszego zdrowia jest poważnie zagrożony. Choroba Leśniowskiego-Crohna artykuł lek. med. Marcina Pustkowskiego Badania wykazały, że kobiety z chorobą Leśniowskiego-Crohna przechodzą zwykle okres ciąży i porodu bez żadnych powikłań. Dzieci rodzą się zdrowe, choć tak jak w przypadku innych bliskich krewnych, istnieje u nich większe ryzyko rozwoju tej choroby w przyszłości. Charakterystyczny dla tej choroby jest stan zapalny jelita cienkiego. W krajach zachodnich nazwano ją tak na cześć amerykańskiego lekarza Burrilla Crohna, który opisał jej objawy w 1884 r. U nas dodajemy nazwisko polskiego patologa Antoniego Leśniowskiego, który w 1904 r. - niezależnie od Crohna - przedstawił opis tej choroby. Najbardziej charakterystyczne dla tej choroby jest zapalenie jelita cienkiego występujące głównie w dolnej części tego narządu, zwanej jelitem czczym. Może się ono jednak pojawić w każdej części przewodu pokarmowego - od jamy ustnej do odbytu. Stan zapalny bywa przyczyną bólu i przyspieszonych ruchów robaczkowych doprowadzających do biegunki. Choroba Leśniowskiego-Crohna należy do grupy schorzeń określanych wspólną nazwą zapalnej choroby jelit. Przyczyna - nie ustalona Choroba Leśniowskiego-Crohna dotyka z jednakową częstością kobiet i mężczyzn. Dowodem na jej podłoże genetyczne jest częste występowanie w obrębie jednej rodziny - około 20% chorych ma krewnych z jakąś formą choroby zapalnej jelit. Istnieje wiele teorii na temat przyczyn tej grupy schorzeń, żadna z nich nie została jednak w pełni udowodniona. Najbardziej popularne jest twierdzenie, że nasz układ immunologiczny, reagując na bakterie lub wirusy (co jest oczywiście pożyteczne), wywołuje u podatnych osób "efekty uboczne" w postaci trwającego czasami wiele lat zapalenia jelita. Trudno jednak stwierdzić, czy występujące u chorych pewne nieprawidłowości układu immunologicznego są skutkiem, czy też przyczyną schorzenia. Na pewno można natomiast obalić pogląd, że choroba Leśniowskiego-Crohna jest zaburzeniem emocjonalnym. Powikłania - blokada jelit i przetoki Najczęstszymi objawami choroby są ból brzucha, często w prawej dolnej jego części, oraz biegunka. Może również wystąpić krwawienie z odbytnicy, utrata masy ciała, gorączka. Krwawienia nie należy lekceważyć - może być poważne i długo się utrzymywać, prowadząc do niedokrwistości. U dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna często obserwuje się zaburzenia wzrostu i ogólnie całego rozwoju. Najczęstszym powikłaniem jest "blokada" jelita i rozwinięcie się choroby zwanej niedrożnością przewodu pokarmowego. Takie utrudnienie w przechodzeniu treści jelitowej jest spowodowane pogrubieniem ścian jelita - wynik tworzenia się obrzęku i tkanki bliznowatej. W przebiegu tej choroby mogą się również tworzyć "tunele" (nazywane fachowo przetokami) drążące okoliczne tkanki i narządy w kierunku skóry. Często dotyczy to okolicy odbytu, a zajętymi organami są pęcherz moczowy oraz pochwa. W wielu przypadkach jedynym skutecznym leczeniem będzie wtedy zabieg operacyjny. Innymi powikłaniami w tej chorobie są niedobory pokarmowe. Na ogół dotyczy to białek i witamin, m.in. witaminy B12 wchłaniającej się właśnie w jelicie czczym. Mała ilość tej witaminy w organizmie jest przyczyną niedokrwistości. Zapalenie stawów, problemy skórne, zapalenie błony naczyniowej oka czy śluzówek jamy ustnej, kamica nerkowa i pęcherzykowa oraz inne choroby wątroby i dróg żółciowych to też powikłania związane z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Niektóre z tych chorób ustępują wraz z wyleczeniem objawów jelitowych, inne trzeba leczyć oddzielnie.

 

« poprzedni artykuł		następny artykuł »